خُنُک آن دَم

برای ناهار، خونه‌ی ماماجون دعوتیم و الان توی راهیم.

به نظرت چرا بعضی‌ها این‌قدر برای رسیدن عجله دارن؟

انگار راه فقط فاصله‌ایه که باید هرچه زودتر تموم بشه.

مگه راه، به این قشنگی، چی کمتر از مقصد داره؟

برای من، راه یعنی فرصتِ غافلگیر شدن؛

فرصتِ فکر کردن به تو، بودن کنار تو، و خیالِ جاهای شگفت‌انگیزی که هنوز ندیدم با تو.

جاهایی که قراره سطرهای سفرنامه‌ی کوچولوی ما رو بنویسن.

جاهایی که دوست دارم با حوصله، درباره‌ی تک‌تک‌شون حرف بزنم.

تصویر: چهارباغ عباسی